Baan

Ontwerp | Bouw | Aankleding

Het ontwerp van de rallybaan

Het ontwerp op papier en computer
Over het ontwerp van de baan is lang nagedacht. Allereerst is het van belang hoeveel ruimte je beschikbaar wilt stellen voor je baan. Alles moet ook bereikbaar zijn om eventueel uit de baan gevlogen auto's weer terug te zetten. Waar zet je de twee 'rijders'? En hebben ze op die plaats ook een goed zicht over de baan? Denk daarbij ook aan toekomstige hoogteverschillen. 
Na lang wikken en wegen heb ik besloten een enkele baan te realiseren op een oppervlakte van ongeveer drie bij drie meter. Nadat verschillende schetsen op papier steeds meer de definitieve vorm begon aan te nemen, ben ik op de computer met Photoshop aan de gang gegaan. Uit een oude Fleischmann-folder heb ik de baandelen ingescand en op de computer in tweeën 'geknipt'. Een bocht van 90 graden bijvoorbeeld veranderde ik op deze manier in twee verschillende bochten (met als namen 90 binnen- en een 90 buitenbocht).

Alle verschillende baandelen kregen op de computer een eigen kleur. Bij het uitleggen van de baan zie je dan in een oogopslag welk baandeel waar moet komen. 
Naast een brug is er ook gekozen voor een kruising (cross-over). Hierdoor kunnen twee rijders tegelijk een rallyproef rijden op een verschillende baan. (Zou je de kruising veranderen in een recht stuk ontstaat er een lange enkele baan).

De naam

Zoals de naam Little Canyon Rally al enigszins aangeeft gaat het om een landschap in de stijl van de Grand Canyon. Bijkomend voordeel van zo'n landschap is dat je door middel van hoogteverschil met kloven en ravijnen twee banen vrijwel naast elkaar kunt leggen. Veel baan op een beperkt oppervlak dus.

Zagen, zagen…

Pas toen het ontwerp op papier en computer helemaal klaar was heb ik de (lint)zaag in enkele van onze Fleischmann-baandelen gezet. Overigens heb je op deze manier wel twee baanstukken nodig waar een regelaar op kan worden aangesloten. Twee traploos verstelbare trafo's van 0 tot 22 volt zorgen voor de stroomvoorziening. Deze trafo's, die links en rechtsom kunnen, maken het mogelijk de proef ook in tegenovergestelde richting te rijden. Er kan dus op vier verschillende proeven een tijd worden neergezet. Eigenlijk zelfs nog meer als je ook nog proeven in het donker gaat rijden.

Realistisch landschap 

Ik ben van mening dat je ook tijdens het ontwerp van de baan al goed na moet denken over het landschap dat je wilt gaat maken. De bedoeling is een goed rijdende rallybaan in een zo realistisch mogelijk landschap. Dat betekent op papier al rekening houden met verschillende zaken. 
Veel slotrallybanen bestaan uit een (onrealistisch) rondje om en over een heuvel. Hoe je op die weg komt is volstrekt onduidelijk. In mijn ontwerp heb ik geprobeerd dit rondje te doorbreken. Een doorgaande weg doorkruist de Little Canyon. Zoals je op de tekening kunt zien wordt slechts een deel van die asfaltweg bereden. Onverharde weggetjes voeren je links en rechts de bergen in. Door sommige wegen van de tafel af te laten lopen ontstaat een ruimtelijk effect. 
Ook heb ik tijdens het ontwerpen al geprobeerd een afwisseling te krijgen in de bochten. Er is vrijwel geen bocht hetzelfde. In sommigen moet je strak langs muren en ravijnen sturen, bij andere bochten is er ruimte genoeg om te driften en uit te breken. 

 

De bouw van de rallybaan

Neerleggen
Na het doorzagen heb ik de baan eerst op de grond uitgelegd. Op deze manier kon ik precies opmeten hoeveel vloeroppervlakte ik in gebruik zou nemen en hoe groot mijn tafel zou moeten worden. Na wat kleine aanpassingen aan het ontwerp ben ik met het bouwen van de tafel begonnen. Onder de poten van de tafel zijn wieltjes bevestigd zodat het geheel, als het zou moeten, enigszins verplaatsbaar is. 
Daarna kon de baan worden neergelegd. Om de hoogteverschillen aan te geven heb ik er enkele blokken piepschuim onder gelegd. In deze fase heb ik al voorzichtig proef gereden om te kijken of de verschillende merken auto's de klim konden halen.

Bergen en ravijnen

Uiteindelijk is de hele baan ondersteund met hard piepschuim en stukjes hout. De blokken van het zachtere piepschuim dienden als basis voor de bergen. Hoewel het erg voordelig materiaal is (bij meubel- of witgoedzaken is het vaak gratis af te halen), zou ik wel even goed nadenken voor je er aan begint. Het spul geeft een gigantische troep die overal aan blijft 'kleven'. In de ruimte waar mijn baan ligt was dat niet zo'n probleem, maar als je op zolder zit ligt het binnen de kortste keren door je hele huis.
Uit de blokken piepschuim zijn eenvoudig bergen te vormen. Met een plamuurmes en met de hand maak je in een handomdraai een behoorlijk realistische bergwand. Zoals te zien op de foto's zijn sommige delen al afgestoken terwijl andere delen van de baan nog uit blokken bestaan.
Als de meeste stukken piepschuim zijn ingesmeerd met gips kun je voorzichtig wat kleuren uitproberen. (zie: Aankleding van de baan)

Tijdmeting

De computer is geïnstalleerd en de rondetijden kunnen worden gemeten met behulp van infrarood-sensoren. Door te kiezen voor infrarood ben je gelijk verlost van lampjes boven de baan en kun je ook prima in het donker rijden. Het 'zendertje' en het 'ontvangertje' zitten links en rechts van het slot. Op het moment dat er een geleideschoentje doorheen gaat wordt er gemeten. Er wordt gebruik gemaakt van het programma VRS. De tijden worden doorgegeven aan door ons zelf ontworpen Excelprogramma. (zie: Competitie)
Blijf tijdens het bouwen wel geregeld de stroomvoorziening en tijdmeting controleren. Er is in deze fase van de bouw nog makkelijk iets te veranderen of te repareren. Test in deze fase ook al geregeld met verschillende auto's (met verschillende geleideschoentjes)

De aankleding van de rallybaan

Verzamelen
De aankleding van de baan (scenery) lijkt op het moment van de bouw nog niet echt aan de orde. Toch kan het geen kwaad nu al met een aantal zaken rekening te houden. Zo heb ik bijvoorbeeld een klein hoekje gereserveerd om een deel van een servicepark na te maken. 
Terwijl de gelijmde blokken piepschuim of het gips moesten drogen ben ik bijvoorbeeld alvast aan het bouwen en beitsen van de houten brug begonnen. Al vanaf de eerste ontwerpen op papier ben ik bezig met het verzamelen van materialen die ik her en der tegenkom. Van gedroogde plantenwortels om later bomen van te maken tot auto's op de juiste schaal. Van plaatjes van (Amerikaanse) verkeersborden tot grillig gevormde stukjes hout.

Schilderen

Na het drogen van de laag gips kan er begonnen worden met schilderen. Ik heb gebruik gemaakt van acrylverf. Dit kan makkelijk met water worden verdund en droogt mat op. Gaten en rotsspleten hebben op sommige plekken een donkerdere tint gekregen.
De baandelen heb ik eerst geschilderd met grondverf voor kunststof. Daarna is ook daar acrylverf overheen gegaan.

Begroeiing

Op sommige plaatsen langs de baan heb ik echte cactusjes geplaatst. In het echt kunnen cactussen in die streek wel 15 meter hoog worden. Bij een tuincentrum heb ik plantjes van enkele centimeters hoog gekocht. In de platen heb ik ronde gaten gezaagd waar de potjes precies in passen. Aan de onderkant van de tafel is een plastic zakje om de potjes bevestigd om het doorsijpelende water na het water geven op te vangen. Gedroogde takjes en distels doen dienst als struiken en cactussen. Van stukjes raffia heb ik polletjes gras gemaakt. Met een likje groenbruine verf zien deze er realistisch uit.

Houten brug 

Omdat er ergens in de baan een 'kruising' zit (zie blauwe baandeel bij het ontwerp op de computer), moet er op een andere plek ook gekruist worden. Dit gebeurt door middel van een brug. Wie over de asfaltweg rijdt gaat op een gegeven moment onder een echt houten bruggetje door. Degene die de weg door de bergen neemt ratelt met zijn auto over deze brug om de asfaltweg juist over te steken.
De brug is gemaakt van een recht baandeel. Over vrijwel de gehele lengte is het plastic aan beide zijden van het slot weggezaagd. Alleen de uiteinden zijn intact gebleven om de brug aan andere baandelen te kunnen bevestigen. In de lengterichting zijn, evenwijdig aan het slot, twee balken gelijmd. Onder het slot is een plaatje bevestigd dat iets breder is dan het slot zelf. Op deze balken zijn de dwarsbalkjes gelijmd. 
Na enig testwerk en wat schaven aan de dwarsbalkjes zijn de leuningen bevestigd. Een likje donkere beits geeft de brug een mooi oud uiterlijk. Leuk detail is ook het houten bordje waarop het jaartal 2004, het jaar van plaatsing, te zien is.

Verkeersborden 
Rallyrijden over de wegen van de Little Canyon betekent dat je de verkeersregels eens een keer ongestraft aan je laars kunt lappen. Langs de weg staan verschillende verkeersborden. Tegen de richting in rijden, volgas langs snelheidsborden, op een afgesloten rallyproef kan het allemaal.
De verkeersborden in de Little Canyon zijn voornamelijk gemaakt van op internet gevonden Amerikaanse 'trafficsigns'. De bordjes zijn in Photoshop op schaal gemaakt, uitgeprint en vervolgens op een dun plaatje plastic geplakt. Een aantal verkeersborden is gemaakt uit foto's waardoor er zelfs roestige vlekken op zitten. Door ook op de achterkant wat roest te schilderen zien ze er levensecht uit.

Vangrail 

Op een aantal plekken van een proef kan het makkelijk gebeuren dat een auto van de weg schiet en op een iets lager gelegen deel van het landschap terecht komt. In de meeste gevallen ligt de auto daar niemand in de weg. Soms belandt de wagen echter op een weggedeelte dat vroeg of laat tijdens de proef nog gereden had moeten worden. Ook hier ligt de auto niemand in de weg. 
Op sommige delen echter zou de auto op een weggedeelte van een andere proef terecht komen. Een eventuele tweede rijder vindt op dat moment een hinderlijk obstakel op zijn pad. 
Daarom is op enkele plaatsen in het landschap een stukje vangrail aangebracht. Dat is op die plaatsen waar auto's een enorme duikeling naar beneden zouden kunnen maken en de eerder beschreven plaatsen waar een onbedoelde landing op een ander weggedeelte mogelijk is. 
Met een beetje grijze verf en een speciale roestactivator hebben de vangrails een roestig uiterlijk gekregen.

Servicepark 
Een naast de weg gelegen parkeerplaats is ingericht als servicepark. Het servicepark is de plaats waar binnen een bepaalde tijd aan de wagens mag worden gesleuteld. Een team met fabrieksondersteuning van Renault is aanwezig met een truck, een tent en een heel team aan monteurs om hun historisch materiaal rollend te houden. Een privé-rijder met zijn gehuurde Mitsubishi Lancer Evo 7, moet de strijd al weer staken.